Bu “Hey”  diye seslendiğim şahıs aslında beni.Yazın sıcakların artmasıyla kendimi daha bitkin , daha bedbaht hissetmeye  başladım.Tabi bir de hayatımdan bazı şeylerin eksilmesi , azalması, kaybolması da bunları tetikliyor.

Ne zaman bi dönüm noktasına , yol ayrımına gelsem hep ruhum bi ızdırap çeker.Kendimi hep bedbaht hissederim.Halbu ki  hayat kimsenin ardından göz yaşı ökecek kadar asil değil.

Gerek yok ; kırılmalara,alınmalara,gücenmelere…

Gerek yok; kalp kırmaya, kopmaya ,ayrı düşmeye…

Bazan çok acele ediyoruz isteğimizin hemencecik oluvermesi için. İnsan oğlu hayatı dolu dizgin yaşamak ister doğası gereği.Sonuçlarını, artısını , eksisini düşünmeden.

Ve ben ! hep hesaplı yaşıyorum saqnırım hayatımda ki herkesinde  benim gibi  benim penceremden bakmasını  istiyorum.E haliyle kırılıyorum, güceniyorum,terk edilmiş  hissediyorum.

Silkelenip kendime  gelmem lazım Elimdekilerin farkında olmam lazım. Kayıplarınım da aslında bir kazanç olduğunu görmeliyim.

”

Aşkla geçen ömür beyhude yaşanmıştır.Acaba ilahi aşk peşinde mi koşayım, mecazi mi,yoksa dünyevi mi,semavi ya da cismani mi diye Sorma !Ayrımlar ayrımları doğurur.AŞK’ın ise hiç bir sıfata ve tamlamaya ihtiyacı yoktur.

Başlı başına bir dünyadır AŞK. YA tam ortasındır merkezinde! ya da dışındasındır, hasretinde.”

Mevlana

Hey ! Mehtap ! Kendine GEL