Klasikleşmiş ve hepimizn bildiği bir hikayeri var Hz. Eyyub Aleyhisselamın;

Çok zengindir,bir sürü (12)evladı vardır,şanı söhreti saygınlığı…,

Mülk elinde olan Allah ;Hz.Eyyub ‘un önce malını sonra evlatlarını elinden alır. En sonunda sağlığını da alr Allah. Eyyub As. öyle bir hal alır ki artık evinde kalamz. vucunda peyda olan hastalık o kadar ilerlemişitr ki artık kokusundan kimse yanında duramaz ve hazret bir kuytuya yarleşir. Hasalığı çok ilerler ve sonunda vucuduna yaralar düşer.Yanlız diline hastalık dokunmaz ki hazret rahat zikredebisin diye.

Herkes hikayenin bu kısmını bilir fakar ince bi nokta var. Vucuduna düşen kurtlar hazretin artık onu yemeye başlıyor. Fakat Hz. Eyyub hiç acı çekmiyo.Fakat bir gün vucudundan düşen kurdu tekrar eline alıp vucuduna ekrar koyunca çok müthiş acı çekiyor ve;”Acı bana dokondu”. diyor.

İşte Allah insanları o kadar güzel idare ve sevk ediyor ki işleri ona bırakınca hiç bişey hissetmiyoruz ama ne zaman kendi elimizle bilerek isteyerek bişey yapsak acısı bize çok dokunur.Çok basit bir örnek annemiz ölse Allah sabrını verir ve bi zaman sonra acımız hafifler fakat birde annemizi kendimizn öldürdüğünü düşünürsek bu acı hiç bitmez.(tabi öyle bi canide vicdan yoktur:) ama örnekte sahihliğe değil ihtiva ettiği manaya bakılır). Başımıza gelen bir olayı düşünmeliyiz ne kadarını bilerek yaptık ne kadarı kendiğiginden oluştu. Çok hata yapıyoruz elimizle ve bizde sıklıkla diyoruuz(belki farklı perdeden seslendirerek) ACI BANA DOKUNDU.